Woorden versus Daden

Regelmatig zie ik de prachtigste wijsheden voorbijkomen op twitter, hyves, boeken, bladen en elders.
Woorden over hoe ik het leven optima forma ook wel 'op de beste manier' kan leven, Zijn etc zonder nog ergens last van te hebben, of de last ervan accepteer en draag.
Vele vind ik prachtig en inspirerend, en ik ken vele van deze wijsheden ook de wijsheid toe die ze in mijn ogen bevatten.

Maar...

Wat heb ik aan deze woorden als ik ze niet zelf uitdraag in mijn gedrag?
Gaandeweg ontdekte ik dat deze woorden ook een perfecte dekmantel konden zijn van iets wat ik of een ander nog helemaal niet beheers. Soms imponeer ik onbewust mensen, soms laat ik me imponeren door de woorden van een ander die zo prachtig klinken maar zo hol zolang ze niet congruent lopen met gedrag. Ik raak teleurgesteld in mezelf omdat dat wat ik 'weet' en verkondig niet kan uitvoeren. Dezelfde teleurstelling ervaar ik naar mensen die ik klakkeloos op hun woorden geloof en pas veel later inzag dat hun gedrag iets heel anders liet zien.
Ik ben tegenwoordig voorzichtiger in het uitspreken van dergelijke wijsheden en heb meer (zelf)respect gekregen voor het geploeter van mezelf of mensen om me heen om te doen wat binnen mijn en hun macht ligt voor om het even welke situatie.
Het theoretisch weten is één ding, het met je voeten in de klei gaan staan en gaan doen, duidelijk een tweede.
Vaak zijn dit soort wijze woorden voor mij een streven náár datgene en wil ik helemaal niet eerst ploeteren maar het meteen kunnen.
Ik merk dat doordat ik mij bewust word van mijn eigen discrepantie hierin me ook minder laat imponeren en de wijze woorden van een ander meer voor kennis aanneem.
Het is niet dat wat je zegt wat laat zien wie je bent, maar dat wat je doet.
Dat is ook zo'n wijze uitspraak en voor mij een belangrijke reminder zowel naar mijn eigen gedrag als naar mijn interpretatie van de woorden die ik van mijn omgeving hoor.

t Blijft voor mij een uitdagend punt.
Neem bijvoorbeeld feedback. Hoe vaak projecteren we niet onbewust op de ander?
We 'weten' veelal van de wijze citaten dat de irritatie aan een ander iets van jezelf weerspiegeld en dus alles over jezelf zegt in plaats van de ander maar de hele dag door zijn we, ik niet uitgezonderd, toch geneigd om áls we ons irriteren dat in dat geval toch bij de ander te leggen.
Feedback, positief of negatief, is ook zoiets. We denken te zien wat de ander goed of fout doet, maar kennen wij werkelijk zijn of haar weg ? Zijn het niet onze ervaringen en is het niet onze perceptie dat zich een beeld vormt van het gedrag van een ander? Is dat niet gewoon simpel iets wat in onszelf leeft en wat de ander spiegelt?
Zien we de ander voor wie hij of zij werkelijk is? Of zien we wat we wíllen zien, projecteren we ons verleden (ouders, leraren, exen etc) op anderen waarbij zij een pijnpunt in het verleden raken?

Ik heb in mijn leven ladingen negatieve kritiek gekregen, zomaar, zonder dat iemand mij zag voor wie ik was. Afbouwende kritiek kent mijns inziens sowieso geen reële grond om de ander op een gelijkwaardige manier te zien, laat staan voor wie hij/zij werkelijk is, wat mij betreft is dat pure projectie.
In tegenstelling tot feedback die zo is mijn ervaring wanneer ik die geef, vooral wat over mij zegt en mogelijk iets over die ander maar dat is niet aan mij!

Prachtige woorden die ik de laatste weken in mijn gedrag aan het zetten ben.
Niet altijd makkelijk, soms ook confronterend, maar het maakt mijn leven hoe meer ik het toe pas, een stuk aangenamer.

Van Probleem naar Uitdaging

Mijn leven staat bol van de uitdagingen en daarop volgende transformaties.
Ik merk dat ik ze niet meer als probleem wil ervaren en ben eens gaan kijken hoe ik er ook naar kan kijken vanuit het volgende uitgangspunt:
Ze horen bij mijn leven en het is niet de vraag hoe het komt maar hoe ik ermee om ga.

Geschenk
Als eerste door het als een geschenk te ontvangen ipv als het zoveelste probleem.
Das niet de makkelijkste, want hoe kan ik gevoelens van verdriet, boosheid en angst als geschenk ervaren, kan dat eigenlijk wel?
Misschien gaat het niet zozeer om die emoties, horen die erbij, maar gaat het om wat uitdagingen mij opleveren.
Dankzij al die uitdagingen gedurende mijn leven ben ik me bewuster geworden van mijn grenzen, mijn leuke en minder leuke kanten en wat ik wil met mijn leven. Kortom, ben ik me bewuster van wie ik ben.

Groeipijnen
Ik kreeg ooit de wijze opmerking mee dat groei gepaard gaat met groeipijnen.
Het is zo menselijk je alleen maar goed te willen voelen, 'comfortabel', en de echte (soms harde) werkelijkheid te vermijden.
Maar juist die werkelijkheid zorgt in mijn ogen ervoor dat je jezelf kunt leren kennen zoals je bent of je confronteert met dat zoals je wilt zijn nog niet strookt met hoe je je gedraagt.
Niet dat ik dat makkelijk vind, ik ontloop ze nog steeds regelmatig het liefst onder het mom als ik niets zie, is er ook niks en hoef ik er niks mee.

Lijden of leiden?
Daar staat tegenover dat nodeloos lijden en maar tegen een bierkaai blijven vechten als het ware, of je hulpeloos voelen ook niet het antwoord is.
Jij bent degene die je leven leidt en bepaalt welke koers je vaart.
Ik kies er steeds vaker voor niet meer te lijden, ofwel sneller uit het lijden te stappen en (terug) in het leiderschap over mijn leven.
Het geeft me meer rust en ruimte.
Daarmee komen ook allerlei angsten op omdat dit nog vrij onbekend terrein voor mij is en ik nog niet weet waar dit naartoe gaat. Terwijl als ik in het lijden ging zitten, wist waar ik aan toe was, ook al voelde dat niet prettig.


Nieuw terrein, met nog genoeg te ontdekken en te leren op een andere, uitdagende manier!
Vooralsnog bevalt de ommezwaai van probleem naar uitdaging me wel. En om situaties om te oefenen zit ik vooralsnog niet verlegen, ze komen achter elkaar op m'n pad momenteel, over overvloed gesproken ;)