Regelmatig zie ik de prachtigste wijsheden voorbijkomen op twitter, hyves, boeken, bladen en elders.
Woorden over hoe ik het leven optima forma ook wel 'op de beste manier' kan leven, Zijn etc zonder nog ergens last van te hebben, of de last ervan accepteer en draag.
Vele vind ik prachtig en inspirerend, en ik ken vele van deze wijsheden ook de wijsheid toe die ze in mijn ogen bevatten.
Maar...
Wat heb ik aan deze woorden als ik ze niet zelf uitdraag in mijn gedrag?
Gaandeweg ontdekte ik dat deze woorden ook een perfecte dekmantel konden zijn van iets wat ik of een ander nog helemaal niet beheers. Soms imponeer ik onbewust mensen, soms laat ik me imponeren door de woorden van een ander die zo prachtig klinken maar zo hol zolang ze niet congruent lopen met gedrag. Ik raak teleurgesteld in mezelf omdat dat wat ik 'weet' en verkondig niet kan uitvoeren. Dezelfde teleurstelling ervaar ik naar mensen die ik klakkeloos op hun woorden geloof en pas veel later inzag dat hun gedrag iets heel anders liet zien.
Ik ben tegenwoordig voorzichtiger in het uitspreken van dergelijke wijsheden en heb meer (zelf)respect gekregen voor het geploeter van mezelf of mensen om me heen om te doen wat binnen mijn en hun macht ligt voor om het even welke situatie.
Het theoretisch weten is één ding, het met je voeten in de klei gaan staan en gaan doen, duidelijk een tweede.
Vaak zijn dit soort wijze woorden voor mij een streven náár datgene en wil ik helemaal niet eerst ploeteren maar het meteen kunnen.
Ik merk dat doordat ik mij bewust word van mijn eigen discrepantie hierin me ook minder laat imponeren en de wijze woorden van een ander meer voor kennis aanneem.
Het is niet dat wat je zegt wat laat zien wie je bent, maar dat wat je doet.
Dat is ook zo'n wijze uitspraak en voor mij een belangrijke reminder zowel naar mijn eigen gedrag als naar mijn interpretatie van de woorden die ik van mijn omgeving hoor.
t Blijft voor mij een uitdagend punt.
Neem bijvoorbeeld feedback. Hoe vaak projecteren we niet onbewust op de ander?
We 'weten' veelal van de wijze citaten dat de irritatie aan een ander iets van jezelf weerspiegeld en dus alles over jezelf zegt in plaats van de ander maar de hele dag door zijn we, ik niet uitgezonderd, toch geneigd om áls we ons irriteren dat in dat geval toch bij de ander te leggen.
Feedback, positief of negatief, is ook zoiets. We denken te zien wat de ander goed of fout doet, maar kennen wij werkelijk zijn of haar weg ? Zijn het niet onze ervaringen en is het niet onze perceptie dat zich een beeld vormt van het gedrag van een ander? Is dat niet gewoon simpel iets wat in onszelf leeft en wat de ander spiegelt?
Zien we de ander voor wie hij of zij werkelijk is? Of zien we wat we wíllen zien, projecteren we ons verleden (ouders, leraren, exen etc) op anderen waarbij zij een pijnpunt in het verleden raken?
Ik heb in mijn leven ladingen negatieve kritiek gekregen, zomaar, zonder dat iemand mij zag voor wie ik was. Afbouwende kritiek kent mijns inziens sowieso geen reële grond om de ander op een gelijkwaardige manier te zien, laat staan voor wie hij/zij werkelijk is, wat mij betreft is dat pure projectie.
In tegenstelling tot feedback die zo is mijn ervaring wanneer ik die geef, vooral wat over mij zegt en
mogelijk iets over die ander maar dat is niet aan mij!
Prachtige woorden die ik de laatste weken in mijn gedrag aan het zetten ben.
Niet altijd makkelijk, soms ook confronterend, maar het maakt mijn leven hoe meer ik het toe pas, een stuk aangenamer.
