Sprakeloos van herkenning, erkenning en vermoeidheid.
Alles is goed zoals het is en tegelijkertijd teveel.
Ik kan het even niet meer bijbenen en hap in alle rust naar adem om mijn emoties & verstand op één lijn te krijgen om zo samen mijn gevoel te beschrijven.
In een sneltreinvaart trekken veel gevoelens voorbij. Afscheid nemen van oude patronen, afscheid nemen van contacten die voor mij nu even niet voldoende aansluiten. Het omschrijven en ervaren van nieuwe wegen waar ik met knipperende ogen naar sta te kijken en verwonderd stamel: is dit echt...was dit geen droom die een illusie bleek maar komt de overvloed echt weer terug zoals ik hem me al lange tijd herinner maar hier op aarde zo afwezig leek? Heb ik nog en weer bewuster contact met diezelfde overvloed en wat houdt dat nu dan in voor mij? Het betekent gebaande paden los gaan laten, oude patronen in mezelf maar ook met mensen kunnen los, ik transformeer ter plekke naar een nieuwe levensfase. Een fase dichter bij mezelf, dichter bij 'huis'. In mij voel ik tegelijkertijd een hartverscheurend heimwee naar datzelfde thuis. Het voelt als een enorm contrast met de aarde zoals zij nu is. De eenzaamheid omdat ik nog niet alles wat ik weet kan vertalen en naast een handjevol 'oude bekenden' moeilijk kan delen. De pijn omdat 'thuis' weer terug in mijn herinnering komt en deel begint uit te maken van mijn huidige bewustzijn maar wel met mijn voeten stevig op de aarde. Het is mijn taak dat deel te integreren op aarde, op mijn eigen wijze. De brug te slaan tussen emoties en verstand, tussen hemel en aarde, tussen links en rechts, tussen goed en fout...om zo de eenheid weer te herstellen. De eenheid die we allen op zn tijd weer zullen her-inneren is zo ongelofelijk mooi, het doet pijn daar deels van afgescheiden te zijn. Het doet pijn sommige mensen met ditzelfde bewustzijn los te moeten laten omdat ze op hun eigen plek hun eigen plan uitwerken. De puzzel wordt duidelijker, ik begrijp de keuze voor het gezin waarin ik wilde opgroeien beter, maar ook de moeizame weg door verschillende scholen en de aansluiting die ik constant miste bij schoolgenootjes omdat ik niet met hen kon delen wat ik allemaal zag en meemaakte. Het gezin waarin ik worstelde met de vraag of en zo ja wat ik in hemelsnaam op de aarde aan moest. Het vertrouwen wat almaar aanwezig was dat dit erbij hoorde en het goed zou komen met mij....het vertrouwen toen nog heel in de verte krijgt nu duidelijk gestalte: het begint na al die jaren goed te komen met mij en mijn missie hier begint helderder te worden. Ik voel stapje voor stapje mezelf meer in mijn kracht staan, uiteindelijk dankbaar voor alle diepe dalen, angsten en moeizame contacten met vele mensen. Dankzij al die ervaring voel ik wie ik ben en weet ik wat me te doen staat. En elk mens, elke situatie en elke keuze van mezelf heeft daaraan bijgedragen, draagt er aan bij en zal er aan gaan bijdragen.
En voor al die momenten waarin positief en negatief wegvalt, stroomt mijn hart nu over van liefde en diepe dankbaarheid.
Alles is goed zoals het is en tegelijkertijd teveel.
Ik kan het even niet meer bijbenen en hap in alle rust naar adem om mijn emoties & verstand op één lijn te krijgen om zo samen mijn gevoel te beschrijven.
In een sneltreinvaart trekken veel gevoelens voorbij. Afscheid nemen van oude patronen, afscheid nemen van contacten die voor mij nu even niet voldoende aansluiten. Het omschrijven en ervaren van nieuwe wegen waar ik met knipperende ogen naar sta te kijken en verwonderd stamel: is dit echt...was dit geen droom die een illusie bleek maar komt de overvloed echt weer terug zoals ik hem me al lange tijd herinner maar hier op aarde zo afwezig leek? Heb ik nog en weer bewuster contact met diezelfde overvloed en wat houdt dat nu dan in voor mij? Het betekent gebaande paden los gaan laten, oude patronen in mezelf maar ook met mensen kunnen los, ik transformeer ter plekke naar een nieuwe levensfase. Een fase dichter bij mezelf, dichter bij 'huis'. In mij voel ik tegelijkertijd een hartverscheurend heimwee naar datzelfde thuis. Het voelt als een enorm contrast met de aarde zoals zij nu is. De eenzaamheid omdat ik nog niet alles wat ik weet kan vertalen en naast een handjevol 'oude bekenden' moeilijk kan delen. De pijn omdat 'thuis' weer terug in mijn herinnering komt en deel begint uit te maken van mijn huidige bewustzijn maar wel met mijn voeten stevig op de aarde. Het is mijn taak dat deel te integreren op aarde, op mijn eigen wijze. De brug te slaan tussen emoties en verstand, tussen hemel en aarde, tussen links en rechts, tussen goed en fout...om zo de eenheid weer te herstellen. De eenheid die we allen op zn tijd weer zullen her-inneren is zo ongelofelijk mooi, het doet pijn daar deels van afgescheiden te zijn. Het doet pijn sommige mensen met ditzelfde bewustzijn los te moeten laten omdat ze op hun eigen plek hun eigen plan uitwerken. De puzzel wordt duidelijker, ik begrijp de keuze voor het gezin waarin ik wilde opgroeien beter, maar ook de moeizame weg door verschillende scholen en de aansluiting die ik constant miste bij schoolgenootjes omdat ik niet met hen kon delen wat ik allemaal zag en meemaakte. Het gezin waarin ik worstelde met de vraag of en zo ja wat ik in hemelsnaam op de aarde aan moest. Het vertrouwen wat almaar aanwezig was dat dit erbij hoorde en het goed zou komen met mij....het vertrouwen toen nog heel in de verte krijgt nu duidelijk gestalte: het begint na al die jaren goed te komen met mij en mijn missie hier begint helderder te worden. Ik voel stapje voor stapje mezelf meer in mijn kracht staan, uiteindelijk dankbaar voor alle diepe dalen, angsten en moeizame contacten met vele mensen. Dankzij al die ervaring voel ik wie ik ben en weet ik wat me te doen staat. En elk mens, elke situatie en elke keuze van mezelf heeft daaraan bijgedragen, draagt er aan bij en zal er aan gaan bijdragen.
En voor al die momenten waarin positief en negatief wegvalt, stroomt mijn hart nu over van liefde en diepe dankbaarheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten