Parels

Mijn leven startte in een duistere kamer, ik zag geen hand voor ogen. Een periode waarin ik dacht dat mijn aanwezigheid niet gewenst was, het doodnormaal was om dingen tegen mn zin in te doen, alles om anderen draaide en het vanzelfsprekend was dat ik niet voor succes was weggelegd. Thank God heb ik mezelf inmiddels van het tegendeel weten te overtuigen en is het een stuk aangenamer leven. In de duistere kamer knipte een lamp aan waardoor ik meer zicht kreeg op wie ik was, wat ik wilde en kon ik nu boeken gaan lezen die mijn perspectief hielpen verbreden. Kunstlicht belicht weliswaar meer dan alleen duisternis, maar dat er ook nog zoiets als daglicht bestaat waarin oneindig veel meer mogelijk is, dat is nieuw. Zoals ik eerder moest wennen aan het zien in het kunstlicht, zo doet het daglicht nu even zo goed pijn aan mijn ogen. De enorme ruimte buiten waarin oneindig veel prachtige mogelijkheden liggen beangstigen me. Ineens komt mijn gevoel die ik zo angstig verscholen hield, eerst onzichtbaar in de duisternis, daarna binnen in de verlichte kamer, in het volle daglicht te staan. Ze zijn de parels in mijn handen die ik lange tijd krampachtig tegen me aandrukte. De schoonheid was niet te zien in de duisternis, zagen eruit als onbeduidende knikkers bij kunstlicht en stralen tot mijn verwondering schitterend in het daglicht. Een enorme opluchting want ik hoef ze niet meer krampachtig tegen me aan gedrukt te houden en tegelijkertijd enorm beangstigend want het is onbekend terrein en ik weet niet wat er gebeurt als ik ze laat zien. Alle boeken die ik in de afgelopen tijd in de verlichte kamer gelezen heb over het delen van deze parels lijken deels slechts vage schimmen...ik zal het zelf moeten ervaren, in het echt. Het is een vreemde gewaarwording om datgene wat ik zo zorgvuldig vasthield nu als geschenk met de rest van de wereld te delen. Maar hoe meer ik dat doe, des te groter ik straal en ik strek mijn armen voorzichtig verder naar voren om ze allemaal aarzelend maar dankbaar te laten zien.