Het Lichtje dat geen Angst kende

Zwevend boven de aarde zag ik een heel continent met donkere mensen, een continent met kleinere mensen met ogen als streepjes, een continent met grote mensen met lichte huiden...
Waar ik ook kwam, ik zag steeds een grote groep die net even anders was dan de groep die ik daarvoor zag.
Het viel me op dat ik ze niet samen zag en ik vroeg me af of ze elkaar kenden.
Opgedeelt, Afgesplitst.
Naarmate ik wat langer rondzweefde begon ik te zien dat ze elkaar weleens ontmoeten met grote stokken en lichtjes die met een knallend geluid heen en weer schoten.
Ik voelde Angst, heel veel Angst.

Ik bleef een tijdje hangen en besloot eens te observeren wat er aan de hand was.
Gefocust op hun stokken en lichtjesspel merkten ze me niet op.
Verbaasd vroeg ik me af.. hoe kun je Mij, Liefde, Eén, God, nu niet opmerken?

En zo wist ik wat eraan schortte:
Ze zijn vol van hun Angst en vergeten geheel dat Liefde hun genezing omdat het Alles dat Is, is!

Ik besloot met mijn Liefde af te dalen naar deze planeet.
Ik voelde me doodsbang, leerde hoe makkelijk het is om blindelings te oordelen, hoe logisch ik het vond om dan krampachtig voor mn gelijk te vechten,
en... hoe eenzaam ik was omdat ik geen Liefde meer voelde.

Sindsdien vertel ik waar ik maar kom, op welke manier dan ook, dat Liefde zo mooi is, zo bevrijdend.. zo MeZelf!