Niets was wat het leek, slechts een sluier van verstand probeerde mijn Zelf te ondermijnen. Maar hij zag één ding over het hoofd: dat Liefde alles overwint. Ik vocht niet tegen onrecht wat mij aangedaan werd, ik vocht tegen mijn trouw aan Mezelf in voor én tegenspoed. Toen zag ik in dat de Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Ik leg me in vertrouwen neer bij deze weg, die ik niet begrijp maar waarvan mijn Zelf besloten heeft deze deels zonder inzicht te doen volgen om de een of andere rede, welke die ook moge zijn. Ik dank God en ik dank mijn Zelf voor dit pad en deze les.
zondag 29 november 2009
woensdag 25 november 2009
Het vergeten meisje deel 2
De gang was smal, donker en lang. Hier en daar kwam een straaltje licht tussen de kieren en gesterkt dat we elkaar gevonden hadden liepen we rustig door de lange gang.
Soms moest het kleine meisje, verzwakt als ze was even uitrusten voor we weer verder konden. Ik wachtte soms geduldig en dan weer ongeduldig tot ze weer wat bij gekomen was, want ik wilde heel graag zo snel mogelijk naar het licht.
Op een dag toen ik weer stevig de pas erin wilde zetten ging het kleine meisje demonstratief met haar armen over elkaar zitten en zei: 'je kan wel zo snel naar het licht willen maar zonder mij kun je dat niet bereiken en ik kan nou eenmaal niet zo hard lopen als jij'. Ik begreep dat ik nu ook rekening met dit meisje te houden had die al voldoende ellende had doorstaan en het laatste wat ik wilde was haar nog meer ellende bezorgen. Er zat niks anders op dan naast haar te gaan zitten. In het begin leken de minuten uren te duren, zo snel wilde ik alweer opstaan om door te gaan, maar op den duur zag ik in dat dit teveel van haar zou eisen en ik nam haar in mijn armen en wiegde haar in slaap. Beelden van mijn leven vlogen langs mij heen. Momenten dat ik over het kleine meisje heen gestapt was, haar de mond snoerde en in de kelder stopte. Eerst deed dat heel veel pijn, hoe had ik dit kunnen doen? Toen zag ik in dat ik ook toen al veel liefde voor haar voelde en haar zo probeerde te beschermen voor de grote boze buitenwereld. Ik had haar daarmee noodgedwongen alle ruimte ontnomen. Nu ik de grote boze buitenwereld eigenhandig getransformeerd had in een vriendelijke buitenwereld, was het tijd ook het kleine meisje haar zo verdiende plek in deze wereld te geven.
Soms moest het kleine meisje, verzwakt als ze was even uitrusten voor we weer verder konden. Ik wachtte soms geduldig en dan weer ongeduldig tot ze weer wat bij gekomen was, want ik wilde heel graag zo snel mogelijk naar het licht.
Op een dag toen ik weer stevig de pas erin wilde zetten ging het kleine meisje demonstratief met haar armen over elkaar zitten en zei: 'je kan wel zo snel naar het licht willen maar zonder mij kun je dat niet bereiken en ik kan nou eenmaal niet zo hard lopen als jij'. Ik begreep dat ik nu ook rekening met dit meisje te houden had die al voldoende ellende had doorstaan en het laatste wat ik wilde was haar nog meer ellende bezorgen. Er zat niks anders op dan naast haar te gaan zitten. In het begin leken de minuten uren te duren, zo snel wilde ik alweer opstaan om door te gaan, maar op den duur zag ik in dat dit teveel van haar zou eisen en ik nam haar in mijn armen en wiegde haar in slaap. Beelden van mijn leven vlogen langs mij heen. Momenten dat ik over het kleine meisje heen gestapt was, haar de mond snoerde en in de kelder stopte. Eerst deed dat heel veel pijn, hoe had ik dit kunnen doen? Toen zag ik in dat ik ook toen al veel liefde voor haar voelde en haar zo probeerde te beschermen voor de grote boze buitenwereld. Ik had haar daarmee noodgedwongen alle ruimte ontnomen. Nu ik de grote boze buitenwereld eigenhandig getransformeerd had in een vriendelijke buitenwereld, was het tijd ook het kleine meisje haar zo verdiende plek in deze wereld te geven.
Toen ze de volgende dag wakker werd zag ik al wat meer kracht uit haar ogen stralen maar ook nog steeds een intens verdriet. We besloten samen langzaam verder te lopen en te stoppen als het niet meer ging. Onderwijl vroeg ik haar hoe de afgelopen jaren voor haar waren geweest. Eerst babbelde ze wat schuchter en vertelde dat het allemaal wel mee viel en het nou eenmaal zou gegaan was maar gaandeweg viel me op dat ze steeds feller werd en toen kwam eindelijk naar buiten dat ze zo boos was omdat ze in de steek gelaten was en zich vooral niet begrepen voelde. Stampvoetend van woede dat ze jarenlang aan de kant geschoven was en elke uiting bestraft was met een boze blik en nog meer eenzaamheid. Ik vertelde haar waar ik de vorige dag over na gedacht had, dat ik haar noodgedwongen ter bescherming in de kelder moest opsluiten en haar erop moest wijzen dat ze geen kik mocht geven en dat die beslissingen me door mijn hart gesneden hadden. Haar eerst zo boze blik maakte plaats voor tranen. Voor het eerst begreep ze dat ze wel degelijk gezien werd en dat hoe rot het ook voelde, ik er het beste van had proberen te maken. Maar stamelde ze, 'dan moet jij wel een hele krachtige, liefdevolle vrouw zijn, dat je me zo in bescherming hebt genomen in een wereld die zo ijskoud, vol angst en haat zit.' Haar begrip en mededogen voor mij raakte me tot in het diepste van mijn ziel. Ook ik was eenzaam geweest in al die jaren dat ik me probeerde staande te houden, mezelf steeds meer voegend naar de maatstaven van deze wereld. Ik was helemaal vervreemd van mezelf en haar omdat ik niet meer mijn eigen waarheid naleefde maar een die van mij verwacht werd. 'Eigenlijk zitten we in hetzelfde schuitje' riep het meisje uit en ik knikte bevestigend met ene brok in mijn keel, ontroerd door haar onvoorwaardelijke liefde voor mij. Een tijdje was het stil en toen tilde haar op schoot. 'Weet je lief meisje, nu wel elkaar weer gevonden hebben gaan we zorgen dat er ook plek is voor ons samen op deze wereld. Het maakt niet uit wat daar allemaal nog voor nodig is, hoe lang de weg nog is, maar voor minder gaan we het niet meer doen'. Ze keek me blij aan.
'Kom' sprak ik, laten we weer verder gaan. Ik stond op, tilde haar op en met haar in mijn armen wandelde ik verder. We keken elkaar dankbaar en vervuld van liefde aan, we hadden elkaar niet alleen teruggevonden, maar ook vergeven. We hadden nog een lange weg te gaan, maar samen stonden we sterk en onze nieuwe verbinding gaf ons de kracht om voorwaarts te gaan, door die lange, smalle en donkere gang waar het licht zo hier en daar op ons scheen en ons hielp herinneren dat aan het einde van elke donkere tunnel, licht te vinden is.
Het vergeten meisje deel 1
Op één van mn zoektochten naar het licht trof ik in een donkere tochtende kelder een klein tenger meisje aan.
Ze zat met opgetrokken benen bibberend van angst in een hoek van de kelder.
Gekleed in een haveloos hemd, slierterig haar en een gapende wond ter hoogte van haar hart.
Voorzichtig probeerde ik te vragen hoe ze heette.
'Gaat je niks aan' snauwde ze terwijl ze me met vuurspuwende ogen aankeek en ik deinsde geschrokken terug.
Vertwijfeld vroeg ik me af wat ik nu het beste kon doen.
Hoe fel ze ook gereageerd had zojuist, weglopen kon ik niet.
Iets in haar raakte me tot op het bot, ze straalde iets sereens uit, zo puur.
Ik voelde een diep gevoel van eerbied in me opkomen.
Ze keek me heel even aan.
Net lang genoeg om te zien dat het vuur in haar ogen had plaatsgemaakt voor een blik van diepe ontreddering.
Ik vroeg haar of ik even bij haar mocht komen zitten, ze antwoordde niet noch protesteerde.
Ik ging zitten en zocht een manier om contact te maken met dit meisje.
Ik begon te babbelen over hoe oneerlijk ik het vond dat mensen geen rekening houden met anderen, over hoe gemeen sommige mensen konden zijn en dat ik zo graag meer liefde wilde in de wereld.
Bibberend van angst en woede schreeuwde ze dat niemand te vertrouwen was en dat ze het verdiende om stom te zijn , niemand vond haar immers leuk!
En niemand mocht weten dat ze bestond want dan zouden ze haar halen en kapot maken.
Geschrokken sloeg ik een arm om haar heen.
Ze keek me argwanend en dankbaar tegelijk aan en barstte in tranen uit.
Snikkend zei ze: 'ik voel me zo alleen, niemand ziet me, ik heb zo'n pijn'.
Geraakt zei ik haar, 'ik ben bij je, je bent niet meer alleen en ik zal voor je zorgen'.
Schuchter kroop ze op mn schoot en ze huilde en huilde en huilde terwijl ik haar zachtjes heen en weer wiegde.
'Weet je', zei ik tegen haar, 'nu ik je eenmaal gevonden heb wil ik je niet meer kwijt'.
'Echt niet?' vroeg ze, en ze keek me verbaasd aan met haar rode ogen.
'Echt niet' zei ik.
'Maar' vroeg ze nog wat aarzelend, 'hoe heet je dan eigenlijk?'
'Wij lief meisje, delen dezelfde naam' antwoorde ik haar met een brok in mn keel.
Met grote ogen vol blijdschap keek ze me aan en vloog me spontaan om de hals.
Huilend en lachend omhelsden we elkaar stevig, blij dat we elkaar weer gevonden hadden.
Hand in hand liepen we de donkere kelder uit, op weg naar het licht.
Ze zat met opgetrokken benen bibberend van angst in een hoek van de kelder.
Gekleed in een haveloos hemd, slierterig haar en een gapende wond ter hoogte van haar hart.
Voorzichtig probeerde ik te vragen hoe ze heette.
'Gaat je niks aan' snauwde ze terwijl ze me met vuurspuwende ogen aankeek en ik deinsde geschrokken terug.
Vertwijfeld vroeg ik me af wat ik nu het beste kon doen.
Hoe fel ze ook gereageerd had zojuist, weglopen kon ik niet.
Iets in haar raakte me tot op het bot, ze straalde iets sereens uit, zo puur.
Ik voelde een diep gevoel van eerbied in me opkomen.
Ze keek me heel even aan.
Net lang genoeg om te zien dat het vuur in haar ogen had plaatsgemaakt voor een blik van diepe ontreddering.
Ik vroeg haar of ik even bij haar mocht komen zitten, ze antwoordde niet noch protesteerde.
Ik ging zitten en zocht een manier om contact te maken met dit meisje.
Ik begon te babbelen over hoe oneerlijk ik het vond dat mensen geen rekening houden met anderen, over hoe gemeen sommige mensen konden zijn en dat ik zo graag meer liefde wilde in de wereld.
Bibberend van angst en woede schreeuwde ze dat niemand te vertrouwen was en dat ze het verdiende om stom te zijn , niemand vond haar immers leuk!
En niemand mocht weten dat ze bestond want dan zouden ze haar halen en kapot maken.
Geschrokken sloeg ik een arm om haar heen.
Ze keek me argwanend en dankbaar tegelijk aan en barstte in tranen uit.
Snikkend zei ze: 'ik voel me zo alleen, niemand ziet me, ik heb zo'n pijn'.
Geraakt zei ik haar, 'ik ben bij je, je bent niet meer alleen en ik zal voor je zorgen'.
Schuchter kroop ze op mn schoot en ze huilde en huilde en huilde terwijl ik haar zachtjes heen en weer wiegde.
'Weet je', zei ik tegen haar, 'nu ik je eenmaal gevonden heb wil ik je niet meer kwijt'.
'Echt niet?' vroeg ze, en ze keek me verbaasd aan met haar rode ogen.
'Echt niet' zei ik.
'Maar' vroeg ze nog wat aarzelend, 'hoe heet je dan eigenlijk?'
'Wij lief meisje, delen dezelfde naam' antwoorde ik haar met een brok in mn keel.
Met grote ogen vol blijdschap keek ze me aan en vloog me spontaan om de hals.
Huilend en lachend omhelsden we elkaar stevig, blij dat we elkaar weer gevonden hadden.
Hand in hand liepen we de donkere kelder uit, op weg naar het licht.
Geef jouw licht de ruimte
Lieve allemaal,
We leven in een tijd waarin veel gebeurd.
Velen beginnen te ontwaken, zich afvragend in wat voor wereld ze zijn beland. De eerste stap is het losmaken van oude patronen. Patronen die het klakkeloos door de dag heen rennen en doen wat er nou eenmaal gedaan moet worden doorbreken. Daarmee komt er ruimte om je af te vragen wie ben ik? Is dat wat ik doe nu werkelijk mijn passie? Een collectieve midlifecrisis zou je het kunnen noemen. Mensen switchen van baan, stellen steeds minder vertrouwen in de huidige economie waarbij de krediet-crisis een prachtige voorbode is van een andere weg die we met z'n allen zullen gaan. Het huidige economische model wat steunt op de overtuiging dat ze de koningin zelve is begint te vallen. Langzaam wordt het besef geboren dat wij slechts slaven van de economie zijn, onderworpen aan haar hoogtijdagen maar ook aan haar grillen.
Is dat waar wij mensen voor dienen? Slaafs mee fluctueren met de economie en daar ons geluk aan vastpinnen?
Is er dan niet meer dan dat?
Er is net zoveel meer als waar elk mens individueel in gelooft want élk individu bepaalt mede hoe de samenleving eruit ziet. Wil je niet langer slaaf zijn van de economie? Stap er dan uit, je beseft niet half hoe groot die stap op collectief niveau doorklinkt. Elk mens heeft een enorme verantwoordelijkheid voor zichzelf en daarmee voor al het leven. Elke keuze beïnvloed niet alleen jouw leven, maar ook dat van de gehele mensheid. We zijn niet afgescheiden, we zijn één, allemaal vanuit onze eigen unieke kracht. Een diamant kan geen diamant zijn als het niet alle kleuren van de regenboog kan weerspiegelen vanuit meerdere vlakken.
Beken kleur, zoek uit wat jouw passie is, ga in je eigen kracht staan en leef!
Want er staat geen nieuwe leider meer op die jou vertellen wat je moet doen, zoals in de politiek ook al zichtbaar is de (charismatische) leiders zijn vertrokken. Jij bent de leider van je eigen leven. De politiek zal een dienende functie voor de hele samenleving krijgen, passend bij de behoefte van mensen en het maken van ruimte zodat mensen in hun eigen kracht kunnen staan.
Wees niet bang om te kiezen voor datgene wat in je hart het dichtst bij je past want je zult gesteund worden. De dagen van hard werken om geld te verdienen zonder enig acht te slaan op wat je werkelijk wilt zijn geteld. We gaan naar een andere samenleving waarin andere universele regels gelden. De Universele Energie, ook wel God of De Bron genoemd, die integratie/samensmelting van al wat leeft steunt en alles wat afscheiding veroorzaakt zal weerstand ondervinden.
Het is een bijzonder interessante tijd, de paden worden gebaand en het geloof in gebrek verdwijnt daar waar geloof in overvloed haar intrede nu gaat maken.
Stel je voor.. geen tekorten meer, geen concurrentie meer, geen graaicultuur meer want er is voor iedereen genoeg.
En dat allemaal in vreugde en passie.
Ziekte zal ons niet meer 'overkomen' maar een signaal zijn om terug te keren naar ons Ware Zelf.
We staan nu aan de vooravond van deze magische wending en het wordt prachtig.
Het wordt weer licht op Aarde en je bent uitgenodigd om ook Jouw Licht te laten schijnen. Wees welkom !
We leven in een tijd waarin veel gebeurd.
Velen beginnen te ontwaken, zich afvragend in wat voor wereld ze zijn beland. De eerste stap is het losmaken van oude patronen. Patronen die het klakkeloos door de dag heen rennen en doen wat er nou eenmaal gedaan moet worden doorbreken. Daarmee komt er ruimte om je af te vragen wie ben ik? Is dat wat ik doe nu werkelijk mijn passie? Een collectieve midlifecrisis zou je het kunnen noemen. Mensen switchen van baan, stellen steeds minder vertrouwen in de huidige economie waarbij de krediet-crisis een prachtige voorbode is van een andere weg die we met z'n allen zullen gaan. Het huidige economische model wat steunt op de overtuiging dat ze de koningin zelve is begint te vallen. Langzaam wordt het besef geboren dat wij slechts slaven van de economie zijn, onderworpen aan haar hoogtijdagen maar ook aan haar grillen.
Is dat waar wij mensen voor dienen? Slaafs mee fluctueren met de economie en daar ons geluk aan vastpinnen?
Is er dan niet meer dan dat?
Er is net zoveel meer als waar elk mens individueel in gelooft want élk individu bepaalt mede hoe de samenleving eruit ziet. Wil je niet langer slaaf zijn van de economie? Stap er dan uit, je beseft niet half hoe groot die stap op collectief niveau doorklinkt. Elk mens heeft een enorme verantwoordelijkheid voor zichzelf en daarmee voor al het leven. Elke keuze beïnvloed niet alleen jouw leven, maar ook dat van de gehele mensheid. We zijn niet afgescheiden, we zijn één, allemaal vanuit onze eigen unieke kracht. Een diamant kan geen diamant zijn als het niet alle kleuren van de regenboog kan weerspiegelen vanuit meerdere vlakken.
Beken kleur, zoek uit wat jouw passie is, ga in je eigen kracht staan en leef!
Want er staat geen nieuwe leider meer op die jou vertellen wat je moet doen, zoals in de politiek ook al zichtbaar is de (charismatische) leiders zijn vertrokken. Jij bent de leider van je eigen leven. De politiek zal een dienende functie voor de hele samenleving krijgen, passend bij de behoefte van mensen en het maken van ruimte zodat mensen in hun eigen kracht kunnen staan.
Wees niet bang om te kiezen voor datgene wat in je hart het dichtst bij je past want je zult gesteund worden. De dagen van hard werken om geld te verdienen zonder enig acht te slaan op wat je werkelijk wilt zijn geteld. We gaan naar een andere samenleving waarin andere universele regels gelden. De Universele Energie, ook wel God of De Bron genoemd, die integratie/samensmelting van al wat leeft steunt en alles wat afscheiding veroorzaakt zal weerstand ondervinden.
Het is een bijzonder interessante tijd, de paden worden gebaand en het geloof in gebrek verdwijnt daar waar geloof in overvloed haar intrede nu gaat maken.
Stel je voor.. geen tekorten meer, geen concurrentie meer, geen graaicultuur meer want er is voor iedereen genoeg.
En dat allemaal in vreugde en passie.
Ziekte zal ons niet meer 'overkomen' maar een signaal zijn om terug te keren naar ons Ware Zelf.
We staan nu aan de vooravond van deze magische wending en het wordt prachtig.
Het wordt weer licht op Aarde en je bent uitgenodigd om ook Jouw Licht te laten schijnen. Wees welkom !
Sprakeloos
Sprakeloos van herkenning, erkenning en vermoeidheid.
Alles is goed zoals het is en tegelijkertijd teveel.
Ik kan het even niet meer bijbenen en hap in alle rust naar adem om mijn emoties & verstand op één lijn te krijgen om zo samen mijn gevoel te beschrijven.
In een sneltreinvaart trekken veel gevoelens voorbij. Afscheid nemen van oude patronen, afscheid nemen van contacten die voor mij nu even niet voldoende aansluiten. Het omschrijven en ervaren van nieuwe wegen waar ik met knipperende ogen naar sta te kijken en verwonderd stamel: is dit echt...was dit geen droom die een illusie bleek maar komt de overvloed echt weer terug zoals ik hem me al lange tijd herinner maar hier op aarde zo afwezig leek? Heb ik nog en weer bewuster contact met diezelfde overvloed en wat houdt dat nu dan in voor mij? Het betekent gebaande paden los gaan laten, oude patronen in mezelf maar ook met mensen kunnen los, ik transformeer ter plekke naar een nieuwe levensfase. Een fase dichter bij mezelf, dichter bij 'huis'. In mij voel ik tegelijkertijd een hartverscheurend heimwee naar datzelfde thuis. Het voelt als een enorm contrast met de aarde zoals zij nu is. De eenzaamheid omdat ik nog niet alles wat ik weet kan vertalen en naast een handjevol 'oude bekenden' moeilijk kan delen. De pijn omdat 'thuis' weer terug in mijn herinnering komt en deel begint uit te maken van mijn huidige bewustzijn maar wel met mijn voeten stevig op de aarde. Het is mijn taak dat deel te integreren op aarde, op mijn eigen wijze. De brug te slaan tussen emoties en verstand, tussen hemel en aarde, tussen links en rechts, tussen goed en fout...om zo de eenheid weer te herstellen. De eenheid die we allen op zn tijd weer zullen her-inneren is zo ongelofelijk mooi, het doet pijn daar deels van afgescheiden te zijn. Het doet pijn sommige mensen met ditzelfde bewustzijn los te moeten laten omdat ze op hun eigen plek hun eigen plan uitwerken. De puzzel wordt duidelijker, ik begrijp de keuze voor het gezin waarin ik wilde opgroeien beter, maar ook de moeizame weg door verschillende scholen en de aansluiting die ik constant miste bij schoolgenootjes omdat ik niet met hen kon delen wat ik allemaal zag en meemaakte. Het gezin waarin ik worstelde met de vraag of en zo ja wat ik in hemelsnaam op de aarde aan moest. Het vertrouwen wat almaar aanwezig was dat dit erbij hoorde en het goed zou komen met mij....het vertrouwen toen nog heel in de verte krijgt nu duidelijk gestalte: het begint na al die jaren goed te komen met mij en mijn missie hier begint helderder te worden. Ik voel stapje voor stapje mezelf meer in mijn kracht staan, uiteindelijk dankbaar voor alle diepe dalen, angsten en moeizame contacten met vele mensen. Dankzij al die ervaring voel ik wie ik ben en weet ik wat me te doen staat. En elk mens, elke situatie en elke keuze van mezelf heeft daaraan bijgedragen, draagt er aan bij en zal er aan gaan bijdragen.
En voor al die momenten waarin positief en negatief wegvalt, stroomt mijn hart nu over van liefde en diepe dankbaarheid.
Alles is goed zoals het is en tegelijkertijd teveel.
Ik kan het even niet meer bijbenen en hap in alle rust naar adem om mijn emoties & verstand op één lijn te krijgen om zo samen mijn gevoel te beschrijven.
In een sneltreinvaart trekken veel gevoelens voorbij. Afscheid nemen van oude patronen, afscheid nemen van contacten die voor mij nu even niet voldoende aansluiten. Het omschrijven en ervaren van nieuwe wegen waar ik met knipperende ogen naar sta te kijken en verwonderd stamel: is dit echt...was dit geen droom die een illusie bleek maar komt de overvloed echt weer terug zoals ik hem me al lange tijd herinner maar hier op aarde zo afwezig leek? Heb ik nog en weer bewuster contact met diezelfde overvloed en wat houdt dat nu dan in voor mij? Het betekent gebaande paden los gaan laten, oude patronen in mezelf maar ook met mensen kunnen los, ik transformeer ter plekke naar een nieuwe levensfase. Een fase dichter bij mezelf, dichter bij 'huis'. In mij voel ik tegelijkertijd een hartverscheurend heimwee naar datzelfde thuis. Het voelt als een enorm contrast met de aarde zoals zij nu is. De eenzaamheid omdat ik nog niet alles wat ik weet kan vertalen en naast een handjevol 'oude bekenden' moeilijk kan delen. De pijn omdat 'thuis' weer terug in mijn herinnering komt en deel begint uit te maken van mijn huidige bewustzijn maar wel met mijn voeten stevig op de aarde. Het is mijn taak dat deel te integreren op aarde, op mijn eigen wijze. De brug te slaan tussen emoties en verstand, tussen hemel en aarde, tussen links en rechts, tussen goed en fout...om zo de eenheid weer te herstellen. De eenheid die we allen op zn tijd weer zullen her-inneren is zo ongelofelijk mooi, het doet pijn daar deels van afgescheiden te zijn. Het doet pijn sommige mensen met ditzelfde bewustzijn los te moeten laten omdat ze op hun eigen plek hun eigen plan uitwerken. De puzzel wordt duidelijker, ik begrijp de keuze voor het gezin waarin ik wilde opgroeien beter, maar ook de moeizame weg door verschillende scholen en de aansluiting die ik constant miste bij schoolgenootjes omdat ik niet met hen kon delen wat ik allemaal zag en meemaakte. Het gezin waarin ik worstelde met de vraag of en zo ja wat ik in hemelsnaam op de aarde aan moest. Het vertrouwen wat almaar aanwezig was dat dit erbij hoorde en het goed zou komen met mij....het vertrouwen toen nog heel in de verte krijgt nu duidelijk gestalte: het begint na al die jaren goed te komen met mij en mijn missie hier begint helderder te worden. Ik voel stapje voor stapje mezelf meer in mijn kracht staan, uiteindelijk dankbaar voor alle diepe dalen, angsten en moeizame contacten met vele mensen. Dankzij al die ervaring voel ik wie ik ben en weet ik wat me te doen staat. En elk mens, elke situatie en elke keuze van mezelf heeft daaraan bijgedragen, draagt er aan bij en zal er aan gaan bijdragen.
En voor al die momenten waarin positief en negatief wegvalt, stroomt mijn hart nu over van liefde en diepe dankbaarheid.
Parels
Mijn leven startte in een duistere kamer, ik zag geen hand voor ogen. Een periode waarin ik dacht dat mijn aanwezigheid niet gewenst was, het doodnormaal was om dingen tegen mn zin in te doen, alles om anderen draaide en het vanzelfsprekend was dat ik niet voor succes was weggelegd. Thank God heb ik mezelf inmiddels van het tegendeel weten te overtuigen en is het een stuk aangenamer leven. In de duistere kamer knipte een lamp aan waardoor ik meer zicht kreeg op wie ik was, wat ik wilde en kon ik nu boeken gaan lezen die mijn perspectief hielpen verbreden. Kunstlicht belicht weliswaar meer dan alleen duisternis, maar dat er ook nog zoiets als daglicht bestaat waarin oneindig veel meer mogelijk is, dat is nieuw. Zoals ik eerder moest wennen aan het zien in het kunstlicht, zo doet het daglicht nu even zo goed pijn aan mijn ogen. De enorme ruimte buiten waarin oneindig veel prachtige mogelijkheden liggen beangstigen me. Ineens komt mijn gevoel die ik zo angstig verscholen hield, eerst onzichtbaar in de duisternis, daarna binnen in de verlichte kamer, in het volle daglicht te staan. Ze zijn de parels in mijn handen die ik lange tijd krampachtig tegen me aandrukte. De schoonheid was niet te zien in de duisternis, zagen eruit als onbeduidende knikkers bij kunstlicht en stralen tot mijn verwondering schitterend in het daglicht. Een enorme opluchting want ik hoef ze niet meer krampachtig tegen me aan gedrukt te houden en tegelijkertijd enorm beangstigend want het is onbekend terrein en ik weet niet wat er gebeurt als ik ze laat zien. Alle boeken die ik in de afgelopen tijd in de verlichte kamer gelezen heb over het delen van deze parels lijken deels slechts vage schimmen...ik zal het zelf moeten ervaren, in het echt. Het is een vreemde gewaarwording om datgene wat ik zo zorgvuldig vasthield nu als geschenk met de rest van de wereld te delen. Maar hoe meer ik dat doe, des te groter ik straal en ik strek mijn armen voorzichtig verder naar voren om ze allemaal aarzelend maar dankbaar te laten zien.
Angst & Liefde
De enige vijand van de Mens kan worden samengevat in wat wij kennen als Angst.
Angst voor zichzelf welke hij projecteert om het even wát, buiten zichzelf.
Angst geeft je de mogelijkheid Liefde ten volle te Ervaren.
Omarm haar als het liefdevolste deel van jezelf.
Ik ben Liefde
Jij bent Liefde
Wij zijn Liefde
Ervaar het Zelf !
Angst voor zichzelf welke hij projecteert om het even wát, buiten zichzelf.
Angst geeft je de mogelijkheid Liefde ten volle te Ervaren.
Omarm haar als het liefdevolste deel van jezelf.
Ik ben Liefde
Jij bent Liefde
Wij zijn Liefde
Ervaar het Zelf !
ADHD als geschenk voor ons allemaal !
Opzij, opzij, opzij
Maak plaats, maak, plaats, maak plaats, maak plaats
We hebben ongelofelijke haast...
We moeten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan...
We kunnen hier niet langer blijven staan !
In een strakke planning om gezin, werk, sociale contacten en verplichtingen te combineren in een overvolle agenda die nauwelijks meer ruimte laat voor spontane momenten.
Ten midden van die collectieve haast bevinden zich naarmate de tijd harder vliegt meer en meer kinderen met ADHD.
Kinderen die we in de psychiatrie voorzien van medicijnen en therapieën zodat ze zich kunnen aanpassen aan onze levensstijl.
Medicatie kan een goede ondersteuner zijn en is in mijn ervaring niet direct slecht maar je kunt wel je kanttekeningen zetten bij het effect op lange termijn.
In de allopathische geneeskunde is het gebruikelijk medicatie als symptoombestrijding voor te schrijven. Oorzaken blijven hierdoor meestal liggen en wordt de medicatie ipv ondersteuning een onderdrukker.
Momenteel zijn de alternatieve geneeswijzen met de nadruk op diens kwakzalvers veel in het nieuws.
Bij deze eenzijdige benadering van alternatieve geneeswijzen wordt over het hoofd gezien dat oorzaken van 'stoornissen' waaronder ook ADHD juist bij de alternatieve geneeswijzen wel gehoor vind en aangepakt kan worden.
Hierdoor creëer je op lange termijn gezonde mensen vol potentie die hun unieke kracht kunnen delen met de wereld ipv mensen die onder het juk van hun diagnose, medicatie, therapie ed, afhankelijk en buiten onze maatschappij blijven staan.
Mensen met ADHD vliegen van hot naar her, doen 10 dingen tegelijk, lijken geen rust te kennen, raken gefrustreerd wanneer hetgeen ze willen niet in kort tijdsbestek lukt, praten vaak aan één stuk door en lijken niet te luisteren naar anderen...klinkt t al bekend?
Opzij, opzij, opzij
Maak plaats, maak plaats, maak plaats
We hebben ongelofelijke haast...
We moeten rennen vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan...
We kunnen hier niet langer blijven staan !
ADHD is een perfecte spiegel voor hoe wij ons als maatschappij gedragen en onze (stress) symptomen keurig onderdrukken met allerlei medicatie.
We hebben geleerd ons hoofd te gebruiken maar zijn de connectie met ons hart kwijt.
Hartfalen, in de top 3 van doodsoorzaken om nog maar niet te spreken van het aantal hart-patiënten die onze maatschappij telt.
En in deze ADHDtijd worden kinderen geboren die ons perfect spiegelen.
Hen commanderen zoals wij onszelf wensen te commanderen in de ingesnoerde tijd die we 'denken' te hebben, werkt averechts. Ze doorzien je wanneer je niet met volle aandacht bij ze aanwezig bent en naar hen luistert en zullen je grenzen opzoeken om je aandacht er weer bij te trekken. Voor je onmacht zijn ze immuun en daarmee leren ze je in je eigen kracht te gaan staan.
Ze willen jou goede en duidelijke voorbeeld ipv allerlei mondelinge lessen over normen en waarden.
Deze groep kinderen vraagt jou stil te staan bij jou hart van waaruit je zelfvertrouwen, veiligheid en liefde aan hen kan tonen zodat ze dankbaar voorbeeld aan jou kunnen nemen !
Verbeter de wereld, begin in jezelf.
Maak plaats, maak, plaats, maak plaats, maak plaats
We hebben ongelofelijke haast...
We moeten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan...
We kunnen hier niet langer blijven staan !
In een strakke planning om gezin, werk, sociale contacten en verplichtingen te combineren in een overvolle agenda die nauwelijks meer ruimte laat voor spontane momenten.
Ten midden van die collectieve haast bevinden zich naarmate de tijd harder vliegt meer en meer kinderen met ADHD.
Kinderen die we in de psychiatrie voorzien van medicijnen en therapieën zodat ze zich kunnen aanpassen aan onze levensstijl.
Medicatie kan een goede ondersteuner zijn en is in mijn ervaring niet direct slecht maar je kunt wel je kanttekeningen zetten bij het effect op lange termijn.
In de allopathische geneeskunde is het gebruikelijk medicatie als symptoombestrijding voor te schrijven. Oorzaken blijven hierdoor meestal liggen en wordt de medicatie ipv ondersteuning een onderdrukker.
Momenteel zijn de alternatieve geneeswijzen met de nadruk op diens kwakzalvers veel in het nieuws.
Bij deze eenzijdige benadering van alternatieve geneeswijzen wordt over het hoofd gezien dat oorzaken van 'stoornissen' waaronder ook ADHD juist bij de alternatieve geneeswijzen wel gehoor vind en aangepakt kan worden.
Hierdoor creëer je op lange termijn gezonde mensen vol potentie die hun unieke kracht kunnen delen met de wereld ipv mensen die onder het juk van hun diagnose, medicatie, therapie ed, afhankelijk en buiten onze maatschappij blijven staan.
Mensen met ADHD vliegen van hot naar her, doen 10 dingen tegelijk, lijken geen rust te kennen, raken gefrustreerd wanneer hetgeen ze willen niet in kort tijdsbestek lukt, praten vaak aan één stuk door en lijken niet te luisteren naar anderen...klinkt t al bekend?
Opzij, opzij, opzij
Maak plaats, maak plaats, maak plaats
We hebben ongelofelijke haast...
We moeten rennen vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan...
We kunnen hier niet langer blijven staan !
ADHD is een perfecte spiegel voor hoe wij ons als maatschappij gedragen en onze (stress) symptomen keurig onderdrukken met allerlei medicatie.
We hebben geleerd ons hoofd te gebruiken maar zijn de connectie met ons hart kwijt.
Hartfalen, in de top 3 van doodsoorzaken om nog maar niet te spreken van het aantal hart-patiënten die onze maatschappij telt.
En in deze ADHDtijd worden kinderen geboren die ons perfect spiegelen.
Hen commanderen zoals wij onszelf wensen te commanderen in de ingesnoerde tijd die we 'denken' te hebben, werkt averechts. Ze doorzien je wanneer je niet met volle aandacht bij ze aanwezig bent en naar hen luistert en zullen je grenzen opzoeken om je aandacht er weer bij te trekken. Voor je onmacht zijn ze immuun en daarmee leren ze je in je eigen kracht te gaan staan.
Ze willen jou goede en duidelijke voorbeeld ipv allerlei mondelinge lessen over normen en waarden.
Deze groep kinderen vraagt jou stil te staan bij jou hart van waaruit je zelfvertrouwen, veiligheid en liefde aan hen kan tonen zodat ze dankbaar voorbeeld aan jou kunnen nemen !
Verbeter de wereld, begin in jezelf.
Het Lichtje dat in de Duisternis ontwaakte
Het Lichtje, dat niet beter wist dan dat was slechts haar naam, sjokte moedeloos door de duisternis.
Ze kende slechts de Duisternis.
Op een dag vroeg ze hem of er ook wat anders dan Duisternis bestond.
De Duisternis die heimelijk jaloers was op het Lichtje, omdat hij zijn beperking niet kon toegeven, kromp in elkaar en voelde zich pijnlijk diep getroffen in zijn gekwetste Ziel.
Jaar in jaar uit had hij het verschil met veel ijver weten te verbergen.
Maar er was nog iets, het Lichtje leek meer te stralen door haar vraag en dat boezemde hem nog meer angst in.
Boos greep hij bliksemflitsen her en der en smeet ze naar het Lichtje toe.
Tot zijn stomme verbazing vond het Lichtje dat leuk, ze ving de bliksemflitsen behendig op en bekeek ze stuk voor stuk aandachtig.
Ze leken op haar !
De Duisternis werd razend, zijn razernij omhulde al snel de gehele ruimte en zelfs de bliksemflitsen doofden, in de verstikkende Duisternis omhuld.
Het Lichtje was bibberend in elkaar gedoken, tot er nog maar een speldenknopje van licht was overgebleven.
Zij voelde zich schuldig, ze had de Duisternis helemaal niet boos willen maken.
Muisstil zat ze daar, en keek bang naar de Duisternis.
De Duisternis op zijn beurt kalmeerde langzaamaan toen hij merkte dat het Lichtje niet meer zo overheerste in zijn alles omvattende Duisternis die hij koesterde als zijn eigen kind.
Toch was er buiten het oog van de Duisternis iets veranderd.
Het Lichtje had voor het eerst in haar leven een sprankje hoop gevonden in een van de bliksemflitsen die ze zorgvuldig in haar herinnering bewaarde.
Langzaam ontwaakte in haar de gedachte dat er misschien meer bestond dan de Duisternis wist.
Ze sprak met de Duisternis en zei: "Ik wil op onderzoek uit, naar wie ik ben."
De Duisternis had weinig keus dan toegeven en zo vertrok ze met slechts een sprankje hoop als bagage.
Uren dwaalde ze door de Duisternis, opzoek naar een uitgang.
De Duisternis op zijn beurt kon haar makkelijk laten gaan dacht hij, want er is geen uitgang te zien in mijn Duisternis.
Hij had er echter niet op gerekend dat het Lichtje gevoel bij zich droeg.
In zijn ogen was ze niet normaal ontstaan, met dat licht in en om haar heen waarmee ze kennelijk vrolijk kon zijn over duistere zaken.
Het Lichtje was inmiddels bij de poort uitgekomen alhoewel ze absoluut niet zou kunnen na vertellen welke weg ze precies gevolgd had.
Iets in haar had haar wanneer ze moedeloos en huilend door haar knieën was gezakt van verdriet en machteloosheid, aangespoord haar sprankje hoop te herinneren weer op te staan en door te lopen.
Soms had ze het gevoel dat een onzichtbare hand haar leidde, een onzichtbaar gezicht haar bemoedigend toeknikte en ze voelde dat het einde van moedeloosheid nabij was.
De poort die in het schemer redelijk te onderscheiden was van de Duisternis, zag er indrukwekkend uit.
Ze bleef even staan kijken naar die enorme zwarte poort.
Ze draaide zich om en keek naar de Duisternis.
Die begon te beseffen dat het Lichtje hier nu genoeg kracht had om een eigen keuze te maken waardoor hij zich hevig begon te verzetten.
Ze vroeg aan de Duisternis: "Waar o lieve Duisternis, ben je zo bang voor?"
De Duisternis, sidderend van angst bulderde: "Ik heb je altijd kunnen beschermen maar daar waar je nu heengaat is een wereld waar ik je niet kan beschermen...je zult op jezelf aangewezen zijn."
Het Lichtje had medelijden met de Duisternis maar wist dat ze de poort door zou moeten om zichzelf te vinden en sprak moedig: "Wees niet bang, ik ben niet voorgoed weg".
Langzaam liep ze naar de poort, las door een nevelige mist de tekst: "Wees Welkom".
Ze draaide zich nog eenmaal om, voelde een hartverscheurende pijn toen ze de Duisternis ineen gekrompen, muisstil zag liggen, draaide aan de hendel en op dat moment zwaaide de poort open.
Het ging allemaal erg snel en het Lichtje wist van stomme verbazing niet waar ze kijken moest.
Miljoenen Lichtjes zoals zij, kwamen met grote stralen de Duisternis in gerold en omarmde hem vol liefde.
"He, hoe kan dat nou", stamelde ze stomverbaasd.
Tot haar verbazing gaf ze zelf het antwoord: "Jij lief klein dapper Lichtje hebt de Duisternis geholpen te genezen door hem met je kleine sprankje hoop, licht, heel veel licht te brengen."
Stralend ontdekte ze dat ze als kleine Lichtje nu een heel groot gezamelijk Licht was geworden met duizenden andere Lichtjes en de Duisternis was ook gaan stralen !!
Eén ogenblik keek de Duisternis haar weer in zijn oude vorm als Duisternis, met grote dankbaarheid, vol Liefde aan en toen voegde hij zich voor eeuwig samen met al het Licht.
Ze kende slechts de Duisternis.
Op een dag vroeg ze hem of er ook wat anders dan Duisternis bestond.
De Duisternis die heimelijk jaloers was op het Lichtje, omdat hij zijn beperking niet kon toegeven, kromp in elkaar en voelde zich pijnlijk diep getroffen in zijn gekwetste Ziel.
Jaar in jaar uit had hij het verschil met veel ijver weten te verbergen.
Maar er was nog iets, het Lichtje leek meer te stralen door haar vraag en dat boezemde hem nog meer angst in.
Boos greep hij bliksemflitsen her en der en smeet ze naar het Lichtje toe.
Tot zijn stomme verbazing vond het Lichtje dat leuk, ze ving de bliksemflitsen behendig op en bekeek ze stuk voor stuk aandachtig.
Ze leken op haar !
De Duisternis werd razend, zijn razernij omhulde al snel de gehele ruimte en zelfs de bliksemflitsen doofden, in de verstikkende Duisternis omhuld.
Het Lichtje was bibberend in elkaar gedoken, tot er nog maar een speldenknopje van licht was overgebleven.
Zij voelde zich schuldig, ze had de Duisternis helemaal niet boos willen maken.
Muisstil zat ze daar, en keek bang naar de Duisternis.
De Duisternis op zijn beurt kalmeerde langzaamaan toen hij merkte dat het Lichtje niet meer zo overheerste in zijn alles omvattende Duisternis die hij koesterde als zijn eigen kind.
Toch was er buiten het oog van de Duisternis iets veranderd.
Het Lichtje had voor het eerst in haar leven een sprankje hoop gevonden in een van de bliksemflitsen die ze zorgvuldig in haar herinnering bewaarde.
Langzaam ontwaakte in haar de gedachte dat er misschien meer bestond dan de Duisternis wist.
Ze sprak met de Duisternis en zei: "Ik wil op onderzoek uit, naar wie ik ben."
De Duisternis had weinig keus dan toegeven en zo vertrok ze met slechts een sprankje hoop als bagage.
Uren dwaalde ze door de Duisternis, opzoek naar een uitgang.
De Duisternis op zijn beurt kon haar makkelijk laten gaan dacht hij, want er is geen uitgang te zien in mijn Duisternis.
Hij had er echter niet op gerekend dat het Lichtje gevoel bij zich droeg.
In zijn ogen was ze niet normaal ontstaan, met dat licht in en om haar heen waarmee ze kennelijk vrolijk kon zijn over duistere zaken.
Het Lichtje was inmiddels bij de poort uitgekomen alhoewel ze absoluut niet zou kunnen na vertellen welke weg ze precies gevolgd had.
Iets in haar had haar wanneer ze moedeloos en huilend door haar knieën was gezakt van verdriet en machteloosheid, aangespoord haar sprankje hoop te herinneren weer op te staan en door te lopen.
Soms had ze het gevoel dat een onzichtbare hand haar leidde, een onzichtbaar gezicht haar bemoedigend toeknikte en ze voelde dat het einde van moedeloosheid nabij was.
De poort die in het schemer redelijk te onderscheiden was van de Duisternis, zag er indrukwekkend uit.
Ze bleef even staan kijken naar die enorme zwarte poort.
Ze draaide zich om en keek naar de Duisternis.
Die begon te beseffen dat het Lichtje hier nu genoeg kracht had om een eigen keuze te maken waardoor hij zich hevig begon te verzetten.
Ze vroeg aan de Duisternis: "Waar o lieve Duisternis, ben je zo bang voor?"
De Duisternis, sidderend van angst bulderde: "Ik heb je altijd kunnen beschermen maar daar waar je nu heengaat is een wereld waar ik je niet kan beschermen...je zult op jezelf aangewezen zijn."
Het Lichtje had medelijden met de Duisternis maar wist dat ze de poort door zou moeten om zichzelf te vinden en sprak moedig: "Wees niet bang, ik ben niet voorgoed weg".
Langzaam liep ze naar de poort, las door een nevelige mist de tekst: "Wees Welkom".
Ze draaide zich nog eenmaal om, voelde een hartverscheurende pijn toen ze de Duisternis ineen gekrompen, muisstil zag liggen, draaide aan de hendel en op dat moment zwaaide de poort open.
Het ging allemaal erg snel en het Lichtje wist van stomme verbazing niet waar ze kijken moest.
Miljoenen Lichtjes zoals zij, kwamen met grote stralen de Duisternis in gerold en omarmde hem vol liefde.
"He, hoe kan dat nou", stamelde ze stomverbaasd.
Tot haar verbazing gaf ze zelf het antwoord: "Jij lief klein dapper Lichtje hebt de Duisternis geholpen te genezen door hem met je kleine sprankje hoop, licht, heel veel licht te brengen."
Stralend ontdekte ze dat ze als kleine Lichtje nu een heel groot gezamelijk Licht was geworden met duizenden andere Lichtjes en de Duisternis was ook gaan stralen !!
Eén ogenblik keek de Duisternis haar weer in zijn oude vorm als Duisternis, met grote dankbaarheid, vol Liefde aan en toen voegde hij zich voor eeuwig samen met al het Licht.
Niets en haar ontmoeting met Alles
Je kunt haar niet horen of zien, omdat ze niets is, en tóch is ze er.
Je kunt haar horen op straat, op tv, aan de telefoon, in jezelf.
Net zoals je haar overal kunt zien want, ze zit in jou en ze zit in mij.
Zij verkondigt als ze de kans krijgt wat ze voor Niets is, of dat ze het Niets is, er nog Niet is, want, iets anders is dat al.
Ze gelooft Niets, ze hoort Niets, ze begrijpt Niets, ze wil Niets, ze kan Niets want ze is nou eenmaal Niets.
Zij vind Niets gaaf, geniet van Niets, houd van Niets.
Hoe zou dat zijn vroeg Alles zich af, die zich geen enkele voorstelling kon maken van Niets, of zelfs maar een klein beetje daarvan.
En toch bestaat ze, want daardoor kan hij Alles zijn.
Hij verkondigt als hij de kans krijgt dat hij Alles is, want, iets anders is Niets.
Hij gelooft Alles, hij hoort Alles, hij begrijpt Alles, hij wil Alles, hij kan Alles want hij is nou eenmaal Alles.
Hij vind Alles gaaf, geniet van Alles, houd van Alles.
Zonder de één, even mooi en lelijk als de ander, zou de ander, even mooi en lelijk als de één, niet bestaan!
En zo zijn Alles en Niets zoals ze zijn, tenzij je dat Anders wenst te zien, maar dat is weer een heel Ander verhaal.
Met dank aan Alles en Niets
Je kunt haar horen op straat, op tv, aan de telefoon, in jezelf.
Net zoals je haar overal kunt zien want, ze zit in jou en ze zit in mij.
Zij verkondigt als ze de kans krijgt wat ze voor Niets is, of dat ze het Niets is, er nog Niet is, want, iets anders is dat al.
Ze gelooft Niets, ze hoort Niets, ze begrijpt Niets, ze wil Niets, ze kan Niets want ze is nou eenmaal Niets.
Zij vind Niets gaaf, geniet van Niets, houd van Niets.
Hoe zou dat zijn vroeg Alles zich af, die zich geen enkele voorstelling kon maken van Niets, of zelfs maar een klein beetje daarvan.
En toch bestaat ze, want daardoor kan hij Alles zijn.
Hij verkondigt als hij de kans krijgt dat hij Alles is, want, iets anders is Niets.
Hij gelooft Alles, hij hoort Alles, hij begrijpt Alles, hij wil Alles, hij kan Alles want hij is nou eenmaal Alles.
Hij vind Alles gaaf, geniet van Alles, houd van Alles.
Zonder de één, even mooi en lelijk als de ander, zou de ander, even mooi en lelijk als de één, niet bestaan!
En zo zijn Alles en Niets zoals ze zijn, tenzij je dat Anders wenst te zien, maar dat is weer een heel Ander verhaal.
Met dank aan Alles en Niets
Het Lichtje dat geen Angst kende
Zwevend boven de aarde zag ik een heel continent met donkere mensen, een continent met kleinere mensen met ogen als streepjes, een continent met grote mensen met lichte huiden...
Waar ik ook kwam, ik zag steeds een grote groep die net even anders was dan de groep die ik daarvoor zag.
Het viel me op dat ik ze niet samen zag en ik vroeg me af of ze elkaar kenden.
Opgedeelt, Afgesplitst.
Naarmate ik wat langer rondzweefde begon ik te zien dat ze elkaar weleens ontmoeten met grote stokken en lichtjes die met een knallend geluid heen en weer schoten.
Ik voelde Angst, heel veel Angst.
Ik bleef een tijdje hangen en besloot eens te observeren wat er aan de hand was.
Gefocust op hun stokken en lichtjesspel merkten ze me niet op.
Verbaasd vroeg ik me af.. hoe kun je Mij, Liefde, Eén, God, nu niet opmerken?
En zo wist ik wat eraan schortte:
Ze zijn vol van hun Angst en vergeten geheel dat Liefde hun genezing omdat het Alles dat Is, is!
Ik besloot met mijn Liefde af te dalen naar deze planeet.
Ik voelde me doodsbang, leerde hoe makkelijk het is om blindelings te oordelen, hoe logisch ik het vond om dan krampachtig voor mn gelijk te vechten,
en... hoe eenzaam ik was omdat ik geen Liefde meer voelde.
Sindsdien vertel ik waar ik maar kom, op welke manier dan ook, dat Liefde zo mooi is, zo bevrijdend.. zo MeZelf!
Waar ik ook kwam, ik zag steeds een grote groep die net even anders was dan de groep die ik daarvoor zag.
Het viel me op dat ik ze niet samen zag en ik vroeg me af of ze elkaar kenden.
Opgedeelt, Afgesplitst.
Naarmate ik wat langer rondzweefde begon ik te zien dat ze elkaar weleens ontmoeten met grote stokken en lichtjes die met een knallend geluid heen en weer schoten.
Ik voelde Angst, heel veel Angst.
Ik bleef een tijdje hangen en besloot eens te observeren wat er aan de hand was.
Gefocust op hun stokken en lichtjesspel merkten ze me niet op.
Verbaasd vroeg ik me af.. hoe kun je Mij, Liefde, Eén, God, nu niet opmerken?
En zo wist ik wat eraan schortte:
Ze zijn vol van hun Angst en vergeten geheel dat Liefde hun genezing omdat het Alles dat Is, is!
Ik besloot met mijn Liefde af te dalen naar deze planeet.
Ik voelde me doodsbang, leerde hoe makkelijk het is om blindelings te oordelen, hoe logisch ik het vond om dan krampachtig voor mn gelijk te vechten,
en... hoe eenzaam ik was omdat ik geen Liefde meer voelde.
Sindsdien vertel ik waar ik maar kom, op welke manier dan ook, dat Liefde zo mooi is, zo bevrijdend.. zo MeZelf!
Storm
In de Stilte
Van de Storm
Leven Angst en Liefde rusteloos samen
Zoekend naar de Eenheid
Die de Storm sussen zal
De Zwaan van Overgave
Vraagt mij te Vertrouwen
Mij over te geven aan het Leven
In Dankbaarheid voor Al wat Is
Omarm ik Angst, met Liefde
Van de Storm
Leven Angst en Liefde rusteloos samen
Zoekend naar de Eenheid
Die de Storm sussen zal
De Zwaan van Overgave
Vraagt mij te Vertrouwen
Mij over te geven aan het Leven
In Dankbaarheid voor Al wat Is
Omarm ik Angst, met Liefde
27-02-2009
InZicht
Rennend van links naar rechts
Van achter naar voor
Het ene nog niet af of het volgende al begonnen
Struikelend over woorden
Re-agerend op elke Impuls
Gejaagd door het leven
Krampachtig zoekend naar houvast
Vlucht ik weg voor MeZelf
Uit Angst voor de Stilte
Die overvloed van Liefde schenkt
Mij liefdevol omarmend
Verwelkomd in de Kern van mijn Wezen
Pas wanneer ik innerlijke rust Ervaar
Besef ik mij
Dat ik de Melodie van mijn Leven
Volop kan Spelen
In Veiligheid, Vertrouwen en Vrijheid
Van achter naar voor
Het ene nog niet af of het volgende al begonnen
Struikelend over woorden
Re-agerend op elke Impuls
Gejaagd door het leven
Krampachtig zoekend naar houvast
Vlucht ik weg voor MeZelf
Uit Angst voor de Stilte
Die overvloed van Liefde schenkt
Mij liefdevol omarmend
Verwelkomd in de Kern van mijn Wezen
Pas wanneer ik innerlijke rust Ervaar
Besef ik mij
Dat ik de Melodie van mijn Leven
Volop kan Spelen
In Veiligheid, Vertrouwen en Vrijheid
02-02-2009
Zicht op Zijn
Stil kijk ik om me heen
Ik zie de golven van onwetendheid
Hoor de signalen van onbegrip
En voel, een kille leegte
Wanneer ik mijn ogen sluit
Zie ik mezelf
Hoor de klanken van een heldere stem
En voel, mezelf vervuld van liefde
Met een hart vol liefde
Zie ik het onzichtbare
Hoor ik het onhoorbare
En weet, dat dit verhelderd gaat worden
Ik zie de golven van onwetendheid
Hoor de signalen van onbegrip
En voel, een kille leegte
Wanneer ik mijn ogen sluit
Zie ik mezelf
Hoor de klanken van een heldere stem
En voel, mezelf vervuld van liefde
Met een hart vol liefde
Zie ik het onzichtbare
Hoor ik het onhoorbare
En weet, dat dit verhelderd gaat worden
03-08-2008
Dankbaar
Het is het Water dat mij vormt,
Haar stroming die mij beweegt,
Haar reactie die mij inspireerd
Haar schoonheid die mij liefdevol reflecteerd
Het is de Aarde die mij vaste bodem geeft
Haar stabiliteit die mij draagt
Haar splijtende reactie die mij leert
Haar dankbaar lief te hebben voor wat zij is
Het is het Vuur dat mij in Liefde omarmd
Haar vlam die mij verwarmd
Haar pulserende reactie vol passie
Die mij vervuld van Liefde
Het is de Lucht die mijn longen met leven vult
Haar openheid die mijn zicht verruimt
En haar circulerende reactie
Die mij wiegt in oneindigheid
In dankbaarheid ervaar ik
Slechts door te Zijn
Haar stroming die mij beweegt,
Haar reactie die mij inspireerd
Haar schoonheid die mij liefdevol reflecteerd
Het is de Aarde die mij vaste bodem geeft
Haar stabiliteit die mij draagt
Haar splijtende reactie die mij leert
Haar dankbaar lief te hebben voor wat zij is
Het is het Vuur dat mij in Liefde omarmd
Haar vlam die mij verwarmd
Haar pulserende reactie vol passie
Die mij vervuld van Liefde
Het is de Lucht die mijn longen met leven vult
Haar openheid die mijn zicht verruimt
En haar circulerende reactie
Die mij wiegt in oneindigheid
In dankbaarheid ervaar ik
Slechts door te Zijn
27-07-2008
Kracht
In de stilte van de nacht
Hervind ik mijn kracht
Zie ik over ruimte en tijd
Word mijn ziel verblijd
In de momenten van de dag
Geef ik met een lach
Mijn kracht gestalte, puur
In een aardse structuur
Hervind ik mijn kracht
Zie ik over ruimte en tijd
Word mijn ziel verblijd
In de momenten van de dag
Geef ik met een lach
Mijn kracht gestalte, puur
In een aardse structuur
11-09-2008
Diep in de kern
Acher een witte sluier
Ligt
Stil verscholen
Een zuiver web van Liefde
Sereen
Bezaaid met Kristallen
Teer
Klaar om gevonden te worden
Door Zielen
Helder
In de meest pure zin van het woord
Ligt
Stil verscholen
Een zuiver web van Liefde
Sereen
Bezaaid met Kristallen
Teer
Klaar om gevonden te worden
Door Zielen
Helder
In de meest pure zin van het woord
09-09-2008
Abonneren op:
Posts (Atom)