Tot voor kort gunde ik geen enkel mens tegenslag en wanneer iemand zich dan ellendig voelde leefde ik mee. Niks mis mee, dat heet medemenselijkheid, moeten we ook vooral blijven doen.
Verder dacht ik er niet bij na en ervoer tegenslagen enkel als hinderlijk.
Tot mijn visie plotsklaps op losse schroeven ging staan toen op een dag onlangs, een bekende een hartinfarct kreeg en ze me vertelde dat dit precies was wat ze nodig had om dichter bij zichzelf te komen. Toen realiseerde ik mij ineens dat tegenslagen, die ik tot dan vaak negatief beoordeel, misschien wel juist datgene kan zijn wat iemand het meest behoeft. Ook al voelt dat niet leuk, ga je daarmee vaak een fikse confrontatie met jezelf aan en wordt vaak ons leven op zo'n moment overhoop gehaald. Het wil je iets duidelijk maken, je iets geven over jezelf.
In een maatschappij waarin rennen het gemiddelde tempo is, we denken aan allerlei verplichtingen te moeten voldoen en vergeten stil te staan bij wat ons hart wil, is het eigenlijk helemaal niet zo gek dat ons lichaam ons op allerlei wijze af en toe tot de orde roept. Het lijkt te zeggen 'ik ben er ook nog' en vraagt ons stil te staan bij wie we zijn en hoe we ons leven leiden.
Is dit wat we werkelijk willen of is dit wat we dénken te willen?
In deze tijd wordt het meer en meer belangrijk te leven vanuit je passie. Zekerheden zoals banken, jaarcontracten en pensioenfondsen beginnen steeds meer in hun voegen te kraken en het huidige kabinet brengt met z'n rechtse klimaat een flinke scheut eigen verantwoordelijkheid op allerlei fronten. Zorg, cultuur, onderwijs, het wordt minder vanzelfsprekend dat dit wel geregeld gaat worden. Hiermee wordt mijns inziens een beroep gedaan op onze creativiteit en de keuze te gaan leven zoals wij dat individueel én als samenleving graag zouden willen.
Ik ben ervan overtuigd dat hoe vervelend de plannen van het kabinet op sommige punten ook zijn, ons dit precies laat zien wat we wel en niet willen en daarvoor te gaan staan.
De maatschappij, dat zijn wij!
Terugkomend op tegenslagen, zonder zou ik persoonlijk het leven maar saai vinden. Stel je voor dat we geen weerstand meer voelen en alles al kunnen? Waar is dan de uitdaging van het leven?
Het gaat er mijns inziens om hoe we met die tegenslagen omgaan. En of we willen luisteren naar de liefdevolle boodschap die er in verborgen ligt. Vaak zien we die pas later, als de situatie al voorbij is, soms helemaal niet. In het moment voelt het vaak gewoon rot met allerlei emoties van dien en ook dat hoort er bij. Je kunt er echter wel voor kiezen er iets mee te doen of erin te blijven hangen en te blijven balen dat het je (allemaal) overkomt. Als je ervan overtuigd bent dat iets je overkomt, waaraan je niets kunt doen dan zal de situatie blijven of zich blijven herhalen.
Kies je ervoor je leven op te pakken en mogelijk anders in te richten, dan zul je op een dag met een dankbaar gevoel terug kijken en ervaren dat het je leven verrijkt heeft.
Ik gun elk mens een mooi en gezond leven toe, vol bewust zijn!
